Nazywam się Oliwia. Mam 9 lat. Mieszkam z rodzicami i moim młodszym bratem w Siedlcach. Wraz z moją rodziną co roku oglądamy i wspieramy Pana akcję Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Rodzice opowiedzieli mi, że zbiera Pan pieniądze dla chorych dzieci już od 20 lat. Nie było mnie wtedy jeszcze na świecie. Teraz, kiedy jestem już duża, też mogę pomagać. Każdego roku wspieram Pana akcję. Wrzucam pieniądze do puszek, by pomóc chorym dzieciom. Zebrane pieniądze przeznacza Pan na zakup bardzo drogiego sprzętu do szpitali w całej Polsce, które ratują życie małym dzieciom.

Chcę Panu podziękować, że jest Pan bardzo dobrym człowiekiem, bo pomaga Pan wielu dzieciom. Pragnie Pan, żeby były zdrowe.

Życzę Panu, aby dalej działała Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy, żeby znaleźli się dobrzy ludzie, którzy będą pomagać. Wszyscy powinni brać z Pana przykład, bo warto pomagać innym ludziom.

Pozdrawiam.
Oliwia Janusiewicz

III miejsce w kategorii "List do znanego Polaka"

Piszę do Pana, będąc na wycieczce w Toruniu. Dowiedziałem się o Panu wiele ciekawych informacji,
a chciałbym wiedzieć jeszcze więcej.

Byłem w muzeum, które poświęcone jest Pana osobie. Ciekawy jestem, czy wie Pan, że w Toruniu znajduje się piękny Pański pomnik? Przewodnik opowiadał nam, że
w czasie II wojny światowej był on wywieziony do Niemiec, a potem został odnaleziony na złomowisku
i przywieziony z powrotem do Ojczyzny.

Bardzo zainteresowała mnie Pańska praca i dzieło
"O obrotach sfer niebieskich". Dziś mówi się o Panu, że wstrzymał Pan Słońce a ruszył Ziemię.

Wiem, że studiował Pan i był kanonikiem. Zastanawiam się, czy nie bał się Pan, Panie Mikołaju, że spalą Pana na stosie, bo teoria, którą Pan stworzył, była sprzeczna
z tym, co głosił Kościół. Wiem, że uczestniczył Pan
w koronacji Zygmunta I na króla Polski. To musiało być wspaniałe przeżycie.

Na następną wycieczkę wybieram się do Fromborka. Chcę zobaczyć miejsce Pańskiej pracy.

Cieszę się, że mogłem dowiedzieć się tylu ciekawych informacji o Pańskiej pracy. Pana odkrycie jest bardzo ważne dla wszystkich mieszkańców naszej planety.

Serdecznie Pana pozdrawiam.
Kuba

Jakub Szymkiewicz klasa IV A
Wyróżnienie w kategorii "List do znanego Polaka"

Drogi Panie Arturze!

Na wstępie mojego listu chciałbym przedstawić się. Nazywam się Czarek Krasuski, mam 9 lat i interesuję się sportem, a w szczególności piłką nożną. Piszę do Pana, gdyż jest Pan moim ulubionym piłkarzem. Z uwagą śledzę Pańską karierę sportową i wiem, że pochodzi Pan
z naszego miasta. Swoją przygodę z piłką nożną zaczął Pan w wieku 9 - 10 lat jako bramkarz klubu sportowego "Pogoń Siedlce". Obecnie gra Pan w klubie ACF Fiorentina. Nie rozumiem jednak, dlaczego wybrał pan właśnie ten klub, gdyż uważam, że lepiej grał Pan
w Celticu Glasgow.

Często razem z tatą zasiadamy przed telewizorem
i oglądamy mecz, w którym Pan gra. Zawsze bardzo kibicuję Panu. Mam nadzieję, że kiedyś będę mógł na żywo obejrzeć Pana na boisku. W moim pokoju jest wiele plakatów z Pańską podobizną, ale moim marzeniem jest Pańskie zdjęcie z autografem specjalnie dla mnie.

Chciałbym kiedyś zostać tak sławnym sportowcem jak Pan.

Pozdrawiam Pana.
Czarek

Cezary Krasuski klasa III E
Wyróżnienie w kategorii "List do znanego Polaka"

Siedlce, 8 stycznia 2012 roku

Drogi Panie Adamie!

Jestem młodym fanem skoków narciarskich. Podziwiam Pana kunszt i wolę walki. Niejednokrotnie miał Pan chwile załamania, a jednak mimo wszystko potrafił Pan znów wznieść się na szczyt swoich możliwości.

Ja też jestem młodym sportowcem i bardzo chciałbym mieć taką wolę walki jak Pan.

Z wyrazami szacunku kibic z Siedlec
Kuba

Jakub Zdanowski klasa III E
Wyróżnienie w kategorii "List do znanego Polaka"

Siedlce, 12. 01. 2012 r.

Drogi Panie Jurku!

Chciałabym podziękować Panu za to, że uratował Pan życie wielu dzieciom w Polsce.

Nawet ja skorzystałam ze sprzętu, który ofiarował Pan Centrum Zdrowia Dziecka w Międzylesiu. Miałam podejrzenie cukrzycy i dzięki aparaturze zakupionej przez Orkiestrę, mogłam mieć wykonane specjalistyczne badania, aby wykluczyć tę chorobę. Na szczęście nie mam cukrzycy, ale bardzo współczuję wszystkim dzieciom, które cierpią na tę chorobę. Mój młodszy brat po urodzeniu miał robione badanie słuchu również sprzętem Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Aparatura zakupiona za pieniądze zebrane przez Pana umożliwiła tysiącom chorych dzieci normalne życie
i zabawę.

Dziękuję Panu za to, co Pan robi. To wspaniałe, ile serca i pracy wkłada Pan, aby pomóc dzieciom. Podziwiam Pana za to. Życzę Panu zdrowia i siły do kontynuowania pomocy dzieciom.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia.

Aleksandra Piekart

Wyróżnienie w kategorii "List do znanego Polaka"

Spotkanie w parku

Pewnego dnia, gdy spacerowałam w parku, zobaczyłam niezwykłego człowieka ubranego w białe szaty.

Podeszłam bliżej i ujrzałam Jana Pawła II. Siedział na ławce, wpatrując się w drzewo klonu, które mieniło się złocistymi kolorami. Zapytałam szeptem, co Ojciec Święty tutaj robi, starając się nie przeszkadzać Mu
w rozmyślaniach. Odezwał się cichym głosem, że przyjechał tu po to, aby odwiedzić swoich przyjaciół. Zdziwiłam się.

Po chwili Ojciec Święty zaproponował mi wspólny spacer. Z wielką radością zgodziłam się. Podczas przechadzki Jan Paweł II opowiedział mi, że już był kiedyś w Siedlcach. Towarzyszyły Mu wtedy tłumy wiernych, a teraz chciał tak po prostu zobaczyć miasto
i ludzi. Bez żadnych powitań, kwiatów i całego tego zamieszania. Z wielką ciekawością zapytałam o tych przyjaciół, jak nazywają się i gdzie mieszkają? Wtedy On chwilę pomyślał, delikatnie uśmiechnął się i z wielką miłością spojrzał na mnie, mówiąc, że każdy jest jego przyjacielem, nawet ja.

Byłam bardzo szczęśliwa, a moje serce napełniła wielka radość, że mogłam spotkać tak Wspaniałego Człowieka, jakim był Ojciec Święty Jan Paweł II.

Dominika Głuchowska klasa IV A
I miejsce w kategorii "Opowiadanie o znanym Polaku"

Moje spotkanie z Janem Pawłem II

Pewnego słonecznego dnia, idąc z rodzicami do kościoła, zobaczyłam pewną osobę, bardzo podobną do znanego mi człowieka… Nie mogłam uwierzyć, że to właśnie ON, więc podbiegłam bliżej, aby Go zobaczyć. Myślałam, że zemdleję… nogi zaczęły mi drżeć. Był to…Jan Paweł II – nasz ukochany Papież.

Chciałam zadać Mu dużo pytań, więc onieśmielonym głosem powiedziałam:
- Witam Cię, drogi Ojcze Święty! - klęcząc i całując Jego rękę, mówiłam dalej. - Mam na imię Ania i chodzę do IV klasy szkoły podstawowej. Czy mogę zadać kilka pytań?
-cichutko spytałam.
- Tak, oczywiście, pytaj młoda panno - odpowiedział Jan Paweł II.
- Jaki jest ulubiony kolor Waszej Świątobliwości? - zapytałam.
- Biały i żółty - powiedział miłym głosem.
- Czemu zawdzięczamy wizytę Waszej Świątobliwości
w naszym kościele? Na pewno Ojciec Święty tęskni za swoją Polską?
- Tak, Polska to moja Ojczyzna, więc przyjechałem do waszego kościoła. Chcę zobaczyć jak modlicie się! - odparł Papież.
- Cieszę się, Ojcze Święty, że Cię spotkałam. O, zaczyna się Msza Święta. Proszę, niech Wasza Świątobliwość wejdzie pierwszy - powiedziałam.
- Dziękuję Ci, bardzo, Aniu - odpowiedział z uśmiechem.
- Do widzenia, dziękuję, że mogłam zadać pytania.
- Och, dla mnie to przyjemność. Do zobaczenia - odrzekł Jan Paweł II.

Nie mogłam w to uwierzyć, że spotkałam takiego… mądrego, wspaniałego człowieka - najlepszego przyjaciela dzieci. Przywitanie się z Janem Pawłem II
i rozmowa z Nim to była dla mnie ogromna radość. Nikt mi nie uwierzy…

Nigdy nie zapomnę mojego spotkania z Janem Pawłem II przy kościele św. Stanisława w Siedlcach. Do końca życia będę to pamiętać i wspominać z drżącym sercem.

Anna Świderska klasa IV E

II miejsce w kategorii
"Opowiadanie o znanym Polaku"

Moje spotkanie z Janem Pawłem II

Pewnego dnia spacerowałam z mamą i bratem po parku. Zbieraliśmy kasztany i kolorowe liście. Nagle zauważyłam gromadzący się w jednym miejscu tłum.
- Przepraszam, wie pani może, co tam dzieje się? - zapytała moja mama panią stojącą obok.
- Papież Jan Paweł II przyjechał do Siedlec, aby spotkać się z dziećmi z naszego miasta - grzecznie odpowiedziała nieznajoma kobieta. My wraz z bratem, nie słuchając
o czym rozmawia mama, przedarliśmy się przez tłum. Było tam pełno dzieci. Na krześle we własnej osobie siedział Jan Paweł II. Gdy nas zauważył, powiedział;
- Widzę, że coraz więcej dzieci przychodzi - i roześmiał się.

Ja, nie wiedząc, co powiedzieć, zamilkłam.
- Kiedy byłem mały - zaczął Papież - też chodziłem do szkoły tak jak wy. Wiecie, nie miałem wtedy planów, żeby zostać papieżem. Na początku chciałem być strażakiem
a potem lekarzem, albo policjantem. Dobrze uczyłem się
i uwielbiałem grać w piłkę nożną - mówił Gość.

Nagle przerwał, bo jedno z dzieci podniosło rękę do góry.
- Proszę - powiedział Papież.
- Proszę Ojca, ile Ojciec Święty ma lat? - zapytała dziewczynka o imieniu Sandra.
- No to zgadnijcie, ile? - zaśmiał się Jan Paweł II.
- 83! - zawołał jakiś chłopiec.
- Mniej - powiedział Papież.
- 70! - krzyknęła rudowłosa dziewczynka.
- Więcej - odparł Ojciec Święty.
- 76! - wrzasnęli dwaj chłopcy.
- Blisko, ale nie zgadliście. Mam 79 lat. Wiecie, że byłem już w wielu krajach? - zapytał Gość.
- A w ilu? - zapytała Ada.
- Gdybym zaczął wymieniać, zeszłoby się nam do rana - odparł.
- Czy można zrobić z Ojcem Świętym zdjęcie? - zapytał jeden z rodziców.
- Jeśli dzieci zechcą, to oczywiście - powiedział Papież.

Gdy wszyscy zrobili już zdjęcia, Jan Paweł II rzekł:
- Chyba już będę żegnał się z wami. Muszę przyznać, że w tym mieście są bardzo miłe dzieci. Tymi słowami zakończył spotkanie.

Po powrocie do domu, razem z bratem, podziwialiśmy nasze wspólne zdjęcie z Papieżem, które zrobiła nam mama. Siedziałam u Ojca Świętego na kolanach, a Maciek stał obok.

Będę wspominała ten dzień bardzo długo.

Monika Paskudzka klasa IV C

III miejsce w kategorii
"Opowiadanie o znanym Polaku"

Nad brzegiem morza

Pewnego zimowego i dość pochmurnego poranka spacerowałam wraz z rodzicami brzegiem morza. Nagle w oddali zobaczyłam siedzącą postać. Podeszłam bliżej
i nie mogłam uwierzyć, osoba ta ubrana była w strój narciarski, czapkę i w rękach trzymała dwie długie narty. Na początku nie rozpoznałam twarzy, ale po krótkiej chwili zobaczyłam swojego ulubionego sportowca, którym był Adam Małysz.

Nieśmiało zapytałam, co tutaj robi? On odpowiedział, że przyjechał zobaczyć nasze polskie morze. Bardzo lubił tu spędzać wakacje, ale brak czasu, treningi, przygotowania do skoków uniemożliwiały mu przyjazd. Zaproponowałam Panu Adamowi wspólny spacer, podczas którego opowiedział mi o swoim dzieciństwie, o tym jak został najlepszym skoczkiem.

Wtedy też nieśmiało zapytałam:
-Czy lubi Pan, gdy kibice przyjeżdżają na zawody?

Pan Adam spojrzał na mnie, a twarz jego rozpromieniła się tak bardzo, że zza chmur nawet wyjrzało słońce. Oboje byliśmy zaskoczeni. On zaś odpowiedział, że fani skoków, to najlepsze, co mogło go spotkać podczas kariery. To oni dodawali mu siły i otuchy w najtrudniejszych chwilach. Z zapartym tchem słuchałam jego ciekawych opowieści o podróżach, zapominając zupełnie , gdzie jestem. Dopiero szum morza, przeraźliwy krzyk mew i przepływający w oddali statek przypomniały mi, że czekają na mnie rodzice.

Podziękowałam panu Adamowi za wspólnie spędzony czas i jego niesamowite historie. W zamian dostałam piękny breloczek z małymi nartami, który będzie mi przypominał o spotkaniu z moim ulubionym sportowcem.

Dominika Głuchowska kl. IV A

Wyróżnienie w kategorii
"Opowiadanie o znanym Polaku"

MIKOŁAJ KOPERNIK

Był to chłopak, tak jak każdy,
Lecz o większej wyobraźni.
Uczniem był on zdolnym, pilnym
O umyśle bardzo silnym.
Studia kończył już w Krakowie,
Przybywało mu też w głowie.
Tam studiował astronomię,
O innych przedmiotach nie wspomnę.
Pisał sobie gęsim piórem,
Lecz myślami sięgał w górę.
Ciągle gwiazdy obserwował
I w zeszytach to notował.
Obliczenia, obserwacje
Dały wielką rewelację.
Odkrył przy tym ważną rzecz,
Że aż ludziom bał się rzec.
Ludzie zawsze uważali,
Że na Ziemi twardo stali,
Że to Słońce się kręciło
I to tak od dawna było.
On wyliczył to na fest,
Że Słoneczko w miejscu jest.
Zatem Ziemia rusza się
I dokoła kręci się.
Gdy się ludzie dowiedzieli,
To z wrażenia oniemieli.
Było wielkie poruszenie,
Wstrzymał Słońce, ruszył Ziemię.

Olga Nasiłowska klasa IV A

I miejsce w kategorii "Wiersz o znanym Polaku"

GRUSZKA

Często gruszki zajadamy
Dzisiaj jedną z nich poznamy
To podkreślić jeszcze muszę
Najwspanialszą z wszystkich gruszek

Pan Piotr Gruszka może wiecie
Znany jest na całym świecie
Polski siatkarz to wspaniały
Co gra dla Ojczyzny chwały

Tak drużynę swoją wspiera
Że przeciwnik gra do zera
Kiedy wchodzi na boisko
Wiem, że już wygrana blisko

Mocno piłki dziś uderza
Polska do zwycięstwa zmierza
I na podium znowu stanie
To mnie cieszy niesłychanie

Gdy mistrzostwa, olimpiada
Nam oglądać to wypada
Bo gdy Gruszka zaserwuje
To nasz naród się raduje.

Jakub Sidorzak klasa IV A

II miejsce w kategorii"Wiersz o znanym Polaku"

JAN PAWEŁ II

Ty co całe swoje życie Bogu oddałeś
Ty co zło wybaczać umiałeś
Ty co dawałeś a nie brałeś
Ty co w piłkę kiedyś grałeś
Papieżem się stałeś.
Ludzie cię kochali
I ci wielcy i ci mali
Radość swą okazywali
Zawsze, gdy Cię widywali.
Ty co narody łączyłeś
Miłości uczyłeś
Jednym z nas byłeś
104 podróże odbyłeś.
Pokoju pragnąłeś jak tlenu,
Więc linią miłości łączyłeś wielu.
Tyś teraz błogosławiony w niebie
My modlimy się do Ciebie.
Wstawiaj się za nami do Boga
Bo ogromna jest świata trwoga.

Wiktoria Oniszczuk VI A
III miejsce w kategorii "Wiersz o znanym Polaku"

NASZA DUMA

W Żelazowej Woli,
Gdzie szumią wierzby
Mały chłopiec
Gra na pianinie.
W głowie świtają pomysły,
A muzyka spod palców umyka.
Wszystkie smutki, troski prysły.
Bo tak brzmi muzyka młodego Fryderyka.

Paulina Trzeciak

Wyróżnienie w kategorii "Wiersz o znanym Polaku"

PAPIEŻ JAN PAWEŁ II

Karol Wojtyła to Papież nasz.
Jan Paweł II - dobrze Go znasz.
Z gór się wywodzi jak głosi wieść,
Od Boga dany by miłość nieść.

Uczył nas jak w Boga wierzyć
I jak najlepiej życie przeżyć.
Papież nasz kochany
Był ciągle roześmiany.
Czuwa nad nami z nieba,
Aby nigdy nie zabrakło nam chleba.
Bardzo nam go brakuje
Pan Bóg też za Niego
Serdecznie dziękuje.
Obydwaj nas wspierają
I troskliwych aniołów przysyłają.

Jakub Sidorzak klasa IV A

W lutym br. rozstrzygnięty również został organizowany przez bibliotekę szkolną konkurs plastyczny "Znani Polacy". Komisja, w której skład weszły panie Hanna Michalik, Justyna Kowalczyk, Agata Kuśmierczyk i Maria Stańczuk przyznała następujące miejsca i wyróżnienia:
* I miejsce Kacper Uziębło klasa III D
* II miejsce Maciej Paskudzki klasa II D
* III miejsce Grzegorz Szcześniak klasa VI C

WYRÓŻNIENIA
* Maja Budka klasa I C
* Maria Tchórzewska klasa I c
* Bartłomiej Kochan klasa II D
* Sebastian Dziedzic klasa III A
* Gabriela Wnorowska klasa II D
* Klaudia Troć klasa IV A